ಸೂರ್ಯಣ್ಣ ಶೆಟ್ಟ್ರು.

 

ಸೂರ್ಯಣ್ಣ ಶೆಟ್ಟ್ರು.

         ನಮ್ಮ ತಂದೆಯವರು ತೀರಿ ಎರಡು ವರ್ಷದ ಬಳಿಕ ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಸೂರ್ಯಣ್ಣ ಶೆಟ್ಟರ ಆಗಮನವಾಯಿತು. ಆಗಲೇ ಶೆಟ್ರಿಗೆ ಅರವತ್ತು ವರ್ಷ ಕಳೆದಿತ್ತು. ಅವರಿಗೆ ದಿನಕ್ಕೆ ೮ ರೂಪಾಯಿ ಸಂಬಳ. ಅವರು ಚಲ್ಲ ಪೂಜಾರಿಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಯಶಃ ರಾತ್ರಿ ಉಳಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಚಲ್ಲ ಪೂಜಾರಿಯ ವಿಧವೆ ಮಗಳಾದ ಸಂಕ್ರಿಯ ಮೇಲೆ ಅವರಿಗೆ ಏನೋ ಅನುರಾಗ ಅಂತ ಅನಿಸುತ್ತದೆ.

          ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ೮.೩೦ ಕ್ಕೆ ಬಂದು ಎರಡು ಮೂರು ಹೊರೆ ಸೊಪ್ಪು/ದರಲೆ ಮಾಡಿ, ೨/೩ ಹೊರೆ ಹಸಿರು ಹುಲ್ಲು ಮಾಡಿ, ತೋಟದ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ ದನಗಳಿಗೆ ಕೋಣಗಳಿಗೆ ಕಲಕಚ್ಚು ಕೊಟ್ಟು ಆರೈಕೆ ಮಾಡಿ ಸಂಜೆ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಊಟ ಮಾಡಿ ೬ ಗಂಟೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು.

ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಸೂರ್ಯಣ್ಣ ಶೆಟ್ರಿಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದ ಕೆಲಸ ಅಂದರೆ ಹೂಟೆ ಮಾಡುವುದು. ಅವರು ಗದ್ದೆಯಲ್ಲಿ ಹೂಟೆ ಮಾಡಲಿಕ್ಕೆ ಕೊಣಗಳನ್ನು ಕರಕೊಂಡು ಹೋಗುವಾಗ ನಾನೂ ಕೂಡ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅವರು ಕೋಣಗಳೆರಡಕ್ಕೆ ನೊಗ ಕಟ್ಟಿ ನೇಗಿಲನ್ನು(ನಾವೇರಿ) ಕಟ್ಟಬೇಕಿದ್ದರೆ ಇನ್ನೊಂದು ತುದಿಯಲ್ಲಿ ನೇಗಿಲ ಹಿಡಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಯಾರಾದರೂ ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ನಾನು ಅದಕ್ಕೆ ಆಗ ಉಪಲಭ್ಯನಿರುತ್ತಿದ್ದ ಹುಡುಗ. ಆಮೇಲೆ ಶೆಟ್ರಿಗೆ ಹತ್ತು ಗಂಟೆಗೆ ಚಾ ತಿಂಡಿ(ದೋಸೆ/ಕಡುಬು) ತೆಗೆದು ಕೊಂಡು ಹೋಗುವುದೂ ನಾನೇ. ಚಾ ಒಂದು ಲೋಟದಷ್ಟು ಸಾಕಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಸ್ಟೀಲಿನ ಚೊಂಬು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇತ್ತು.  ಆ ಚೊಂಬಿನಲ್ಲಿ ಮುಕ್ಕಲುಭಾಗ ಚಾ ಅವರಿಗೆ ಬೇಕಾಗ್ತಿತ್ತು. ಆಮೇಲೆ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಹೂಟೆ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಕೋಣಗಳನ್ನು ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿಸಲು ಪೊಸಮಠದ ಹೊಳೇಗೆ(ಗುಂಡಿಗೆ) ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಆಗಲೂ ನಾನು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ಜೊತೆಗೆ ಕರುಣನೂ ಇರುತ್ತಿದ್ದ. ಮಳೆಗಾಲದ ಆರಂಭ(ಕಾರ್ತಿ ತಿಂಗಳು) ಆಗಿದ್ದರಿಂದ ಮಳೆ ಬಂದು ಹೊಳೆಯಲ್ಲಿ ರಭಸವಾಗಿ ನೀರು ಹರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಕೋಣಗಳು  ಸಂತೋಷದಿಂದ ಗೊಂಡಿಯಲ್ಲಿ ಈಜಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ನಾವೂ ಕೂಡ ಅದರಲ್ಲಿ ಅವುಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಮುಳುಗೇಳುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಅವುಗಳ ಬೆನ್ನು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಮುಳುಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಹಾಗಾಗಿ ಬೆನ್ನಲ್ಲಿದ್ದ ಕೆಸರನ್ನು ಶೆಟ್ರು ತೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಆ ಬಳಿಕ ಅವುಗಳನ್ನು ಮೇಯಲಿಕ್ಕೆ ಅಲ್ಲೇ ಬೈಲಿನ ಅಂಚಿಗೆ ಶೆಟ್ರು ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದರು. ನಾವು ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಊಟ ಮುಗಿಸಿ ಅವುಗಳು ಮೇಯುತ್ತಿರುವಾಗ ಅವುಗಳ ಬೆನ್ನೇರಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆವು. ನಾನು ಕಾಳನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತರೆ ಕರುಣ ಬೆಳ್ಳನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ. ಆದರೆ ಅವು ಪಾಪದ ಕೋಣಗಳು. ಮೇಯುವಾಗ ಅವುಗಳಿಗೆ ನಾವು ಕುಳಿತಿರುವುದು ಕಿರಿಕಿರಿಯಾದರೂ ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಗೊತ್ತಾದರೆ ಅಮ್ಮ “ಕೋಣನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತುಕೊಂಡ್ರೆ ಆನೆಯ ಮೇಲೆ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವ ಯೋಗ ನಶಿಸುತ್ತದೆ” ಅಂತ ಬೈಯುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆದರೆ ನಮಗೆ ಆನೆ ಎಲ್ಲಿ ಯಾವಾಗ ಸಿಗುತ್ತದೆ ? ಆ ಯೋಗ ಅಂದರೆ ಆನೆ ಸಿಕ್ಕಿದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವಂತಹುದಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಅಂಥ ಸಾಧನೆ ಮಾಡಿ ಗೌರವವನ್ನು ಸಂಪಾದಿಸಿರಬೇಕು. ಆಗ ಮಾತ್ರ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯ. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಮಾವುತ ಕೂತ ಹಾಗಾಗುತ್ತದೆ. ಮೈಸೂರು ಮಹಾರಾಜರು ಕುಳಿತ ಹಾಗಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು ತುಂಬ ದೂರದ ಮಾತು. ಹಾಗಾಗಿ ನಾವು ಹತ್ತಿರದಲ್ಲೆ ಇದ್ದ ಕೋಣನ ಮೇಲೆ ಕೂರುವುದರಲ್ಲೇ ಸಂತೋಷ ಪಡುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಪ್ರಾಯಶಃ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮನುಷ್ಯರ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯೇ ಹೀಗೆ. ದೊಡ್ಡದಾದದ್ದನ್ನು ಪಡೆಯುವ ಉದ್ದೇಶವೇ ಇಲ್ಲ, ಹಂಬಲವೂ ಇಲ್ಲ, ಪ್ರವೃತ್ತಿಯಾಗಲೀ, ಪ್ರಯತ್ನವಾಗಲೀ ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅಮ್ಮ ನಿರಕ್ಷರಳಾದರೂ ದೊಡ್ಡದಾದ ಲಕ್ಷ್ಯವನ್ನು ತೋರಿಸುವ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ್ದಾಳೆ. ನಾವು ದಡ್ರು ಅಷ್ಟೇ.