Sriram Bidarakote ಧರ್ಮದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ದೇಶ ವನ್ನು ತುಂಡರಿಸಿ ಕೊಟ್ಟ ಮೇಲೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದವರನ್ನು ತಡೆದದ್ದು ಗಾಂಧೀ ನೆಹರು. ಅಲ್ಲಿ ಮನೆ ಮಠ ಕಳೆದುಕೊಂಡು, ತಮ್ಮವರನನ್ನೂ ಕಳಕೊಂಡು ನಿರಾಶ್ರಿತರಾಗಿ ಬಂದವರನ್ನು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಾರದಂತೆ ತಡೆಯುತ್ತಿದ್ದವರೂ ಅವರೇ. ಹೇಗ್ ಹೇಗೋ ಬಂದು ಕಾಲಿ ಬಿದ್ದ ಜಾಗದಲ್ಲಿದ್ದವರನ್ನು ಬಲವಂತವಾಗಿ ಕಳಿಸಿ ಅಂತ ಉಪವಾಸ ಕೂತವರೂ ಅದೇ ಗಾಂಧಿ ಪಡೆ. ಜೊತೆಗೆ ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಹಿಂದುಗಳಿಗೆ ಇನ್ನೊಂದಷ್ಟು ಬರ್ಬರತೆ ತೋರಿಸಲು 55 ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿ (ಈಗಿನ 55 ಸಾವಿರ ಕೋಟಿಯಷ್ಟು ಬೆಲೆ ) ಕೊಡಲೇಬೇಕೆಂದು ಉಪವಾಸ ಕೂತವರು ಯಾರು?
ಎಲ್ಲ ಆದ ಮೇಲೂ ಇಲ್ಲಿದ್ದ ಹಿಂದೂಗಳದ್ದು ಮಾತ್ರ ಬಲವಂತದ ಸಂತಾನ ಹರಣ ಶಸ್ತ್ರ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಮಾಡಿಸಿ, ಅವ್ರಿಗೆ ನಾಲ್ಕು ಹೆಂಡ್ರು 40 ಮಕ್ಕಳು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಕಾನೂನು ರೂಪಿಸಿ ನಮಗೆ 2 ಮಕ್ಕಳು ಮಾತ್ರ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಿ ಎಂದು ಉಪದೇಶಿಸಿದ್ದು ಯಾವ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ? ಅವ್ರಿಗೆ ನಮ್ಮ ಭೂಮಿಯನ್ನು ತುಂಡರಿಸಿ ಕೊಟ್ಟ ಮೇಲೆ ನಮ್ಮ ಪ್ರತಿ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲೂ 20ರಿಂದ 95 ಲಕ್ಷ ಬಂಗಾಳಿಗಳು ಯಾವ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದಾರೆ? ಅವರಿಗೆ ಇಲ್ಲಿನ ಮತಚೀಟಿ, ಆಧಾರ್ ಕಾರ್ಡ್, ಫ್ರೀ ರೇಷನ್..... ಯಾರು ಕೊಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ? ಇಲ್ಲಿ 3 ಕೋಟಿ ಬಂಗಾಳಿಗಳಿಗಳು ಬಂದರೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಕೋಟಿ ಜನ ನಿರುದ್ಯೋಗಿಗಳಾಗಿ ಉಳಿಯುತ್ತಾರೆ? ಅವರೇಕೆ ಪಾಕಿಸ್ತಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ? ಪಕ್ಕದ ಬರ್ಮ ಕ್ಕೆ, ಚೀನಕ್ಕೆ, ಭೂತಾನ್ ಗೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ?
ಇಸ್ರೇಲ್ ದಾಳಿ ಮಾಡಿದಾಗ ಗಾಜಾಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಇರುವ ಪ್ಯಾಲೇಸ್ತೈನರೂ ಪಕ್ಕದ ಮುಸ್ಲಿಂ ದೇಶವಾದ ಈಜಿಪ್ತಿಗೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ಸಿರಿಯದಲ್ಲಿ ಕ್ರೈಸಿಸ್ ಆದಾಗ ಅಲ್ಲಿನ ಜನ ಯಾವ ಮುಸ್ಲಿಂ ದೇಶಗಳಿಗೂ ಹೋಗದೆ ಯುರೋಪಿಗೆ ನಿರಾಶ್ರಿತರಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮುಸ್ಲಿಂ ಅನಕ್ಷರಸ್ತನಿಗೂ ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ರಾಜನೀತಿಯ ಸ್ಪಷ್ಟತೆ ಇದೆ.
ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ನೋಡಿ, ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಕತ್ತೆ ಕಾಲು ಹಿಡೀತೀರಿ.
ಆದ್ರೆ ಅದು ಬರೀ ಕತ್ತೆಯಲ್ಲ. ನರಿಯೂ ಹೌದು, ಮೊಸಳೆಯೂ ಹೌದು.
ಇದು ಅರ್ಥವಾಗುವವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ.
Thursday, July 23, 2026
ಫೇಸ್ಬುಕ್ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ
Friday, June 19, 2026
ಧೀರ ದೀಪೇಂದ್ರ ಸೇನೆಗರ್ - ವಿಂಗ್ ಕಮಂಡರ್ ಸುದರ್ಶನ್ ಜೀ ಬರೆದದ್ದು
Thursday, June 4, 2026
EXTENSION OF SANSKRIT PROPAGATION ABROAD
To,
VC/Registrar
NSU Tirupati
Sir,
EXTENSION OF SANSKRIT PROPAGATION
ABROAD
Prof. Hariprasad K
Recently my
friend Dr. Sudarshan HS (Software Engineer) visited Vietnam. He stayed there about
2-3 weeks. Most of the people of Vietnam are Buddhists. So, naturally there are
so many Bauddha Mathas built across the nation. But due to long term ruling of Communist party,
people are gradually becoming atheists. Due
to atheist mentality of the government Buddhism of the land is not only unaided
but also tremendously disregarded. Consequently, people of the land started to abandon
their own religion. Government is remarkably ignoring native language too. By the result of this people are gradually
disconnecting from their roots. Actually, texts available regarding Buddhism
are in Sanskrit. Though the lord Buddha opposed idle worship, still in all of
the Bauddha Mathas are having statues/idles. And Sudarshan ji analyses these
idles based on his sense of Agama and says that all the idles resemble to Indian
deities. Off course they have their own religious deity names for the idles. But it is true that long back the people of Vietnam
converted to Buddhism from Sanatana.
But now what is happening there? More than 50%
of the population is abandoned Buddhism. This situation is being utilised by
Cristian Machineries to convert them into Christianity. Once up on a time the land was influenced by
Indian culture and flourished by Sanatana Dharma and later by Buddhism. But now
it is taking a very speed track to converting itself with unknown western
abrahamic religion with the bridge of atheism.
But the story of Vietnam is not a
new one. Because of our ignorance we lost Cambodia, Indonesia, Malaysia, Butan,
Barma and so on long back.
Now it is an opportunity to us
that we can protect our neighbours from becoming them enemies of their own. It
can be done through Sanskrit.
In a true sense India never conquered
any nation with inhuman brutality. India influenced all the neighbourhood nations
with its rich culture of “Vasudhaiva Kutumbakam” “Krinvanto Vishwamaryam” to
breath and lead the tranquil and prosperous life. This kind of right path shown by lord Sriramachandra
long ago by putting Vibheeshana in the throne of Lanka in spite of having
victory over that. Now also India if
wants to step out, does only to the upliftment of the people only culturally
educationally instead of ruling them as slaves. That’s why rightly lord Manu
said – “Etaddesha prasootasya Sakashadagrajanmanah swam swam charitram
shiksheran prithivyam sarvamanavah”
So in this sense our university
(NSU) can revive the age old indigenous tradition of wisdom and
culture among the people of Vietnam by teaching Sanskrit there, so that the
people of the land can lead the life peacefully.
Dr. Sudarshan ji started this
campaign through his own Institution by teaching Sanskrit to the Buddhist monks
of Vietnam already. He spent the time of two/three weeks for this purpose and
for conduct of his own research project of south eastern Asian study there.
Now it can be continued with
proper plan of action in large scale by the university(NSU) by
establishing Sanskrit Chair in the native university for cultural exchange,
research and propagation of Sanskrit. I am sure, the Indian Government through its Culture Ministry, Education
Ministry and External affairs ministry will help this campaign as if it is its
own business.
Thursday, May 28, 2026
ಗೋವಿನ ಮಾರಾಟ ದ ಬಗ್ಗೆ ಅನೂಪ್ ಗಂಗೊಳ್ಳಿ ಯವರು FB ನಲ್ಲಿ ಹಾಕಿದ ವೀಡಿಯೊಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ 29-5-26
Sunday, March 8, 2026
श्रीशङ्कराचार्यविरचितप्रश्नोत्तरमालिका शिक्षा च (5/3/2026 तमे दिनाङ्के प्रवृत्तायां अध्यापकवाक्यार्थसभायां प्रस्तुतः विषयः)
श्रीशङ्कराचार्यविरचितप्रश्नोत्तरमालिका
शिक्षा च
उपोद्घातः
शिक्षा मानवस्य निर्मात्री अस्ति । कथम् ? सर्वाङ्गिकविकाससम्पादनमुखेन । स एव शिक्षित इत्युच्यते
यः न केवलं पाठ्यपुस्तकस्थं विषयं जानाति, अपि तु अवगतानि तत्त्वानि
अनुतिष्ठति । अत
एव आचार्यलक्षणम् इत्थम् उक्तम् –
आचिनोति
च शास्त्रार्थान् आचारे स्थापयत्यपि ।
स्वयमाचरते च यस्तु आचार्य इति
कथ्यते ॥ इति ।
बौद्धिकविकासमात्रं शिक्षायाः लक्ष्यं नास्ति । निर्दिष्टशास्त्रस्य
अध्ययनमात्रं जनं शिक्षितं न करोति । अधीतनानाशास्त्राः बहवः अशिक्षिता इव
व्यहरन्तः लोके दृश्यन्ते । मानवव्यवहारे समुचितपरिवर्तनमेव
शिक्षायाः लक्ष्यमिति आधुनिकाः व्यवहारवादिनः ब्रुवन्ति ।
अस्मन्मनीषिणः ब्रुवन्ति यत् “साक्षरा विपरीताश्चेत् राक्षसा एव केवलम्” इति अत्र उपलक्षणम्
। कस्य उपलक्षणम् ? हृदयविहीन-चारित्र्यहीनवैदुष्यस्य
। अत एव भर्तृहरिर्वदति –
वृत्तं यत्नेन संरक्षेत् - - - - वृत्ततस्तु हतो हतः ॥
इत्थं
बौद्धिकविकासेन सह चारित्र्यादिविकासः शिक्षया साधनीयः इति तात्पर्यतः आयाति ।
तदर्थं अस्माकं शिक्षाव्यवस्थायां तादृशाः विषयाः अपि चर्चनीयाः, चिन्तनीयाः
येषाम् माध्यमेन व्यक्तित्वस्य अन्यविधविकासः जायेत । अतः तद्दिशि
व्यक्तित्वविकासापेक्षितगुणानां विवेचनाय अत्र प्रश्नोत्तररत्नमालिका इति ग्रन्थः
उपायुञ्जि ।
प्रश्नोत्तररत्नमालिका
भगवत्पादाः आदिशङ्कराचार्याः नित्यानित्यवस्तुविवेकादिगुणैः ब्रह्म जिज्ञासितुम् अधिकृतानां निमित्तं
प्रस्थानत्रयभाष्यं विलिख्य पुनः तदितरान् लोकान् उद्धर्तुं स्तोत्रादिग्रन्थान्
प्रणिन्युः येषां मध्ये प्रश्नोत्तररत्नमालिका अन्यतमः ग्रन्थः वर्तते । प्रश्नोत्तररत्नमालिकायाम् आचार्यशङ्करभगवत्पादाः मानवस्य पूर्णतः मानवत्वं साधयितुम् अपेक्षितानां गुणानां विचारं प्रश्नोत्तरमाध्यमेन प्रतिपादयामासुः
। तदीयवचनानुगुणं दृष्टादृष्टार्थसाधनपटीयान्
प्रश्नोत्तररत्नमालिकां हृदि कुर्यात्
। दृष्टादृष्टार्थसाधनपटीयान् इत्युक्ते कः ? यः आत्मनः इहपरयोः श्रेयः सिसाधयिषति
सः दृष्टादृष्टार्थसाधनपटीयान् ।
प्रश्नोत्तररत्नमालिका केवलं
शिक्षार्थिनं न परिवर्तयति, अपि तु शिक्षकमपि । बहवो हि शिक्षकाः
मन्यन्ते यत् – वयं छात्रान् उपदेशेन परिवर्तयिष्यामः इति । वस्तुतः परिवर्तनीयाः
सन्ति न केवलं छात्राः, अपि तु शिक्षकाः अपि ।
प्रश्नोत्तररत्नमालिका शिक्षा च
इत्थं शिक्षछात्रयोः उभयोरपि
व्यक्तित्वं परिष्कर्तुं प्रश्नोत्तररत्नमालिका विचारणीया । अत्र आचार्याः शङ्करभगवत्पादाः आदावेव गुरोः लक्षणं
प्रतिपादयमासुः ।
को गुरुः अधिगततत्त्वः शिष्यहितायोद्यतः सततम् ॥२॥
इदं पद्यं गुरोः स्वरूपं वर्णयति । गुरुः शिष्यहिताय तदीयविकासाय वा अध्याप्यग्रन्थसम्बद्धतया बहून् विषयान् जानीयात् इति विद्मः । तदर्थं
आचार्यभगवत्पादाः अधिगतत्वः इति पदं प्रायुञ्जत । तावता गुरोः गुरुत्वं न
सेत्स्यति इति मन्वानां अन्यदेकं विशेषणं न्यवेशयन् शिष्यहिताय उद्यतः सततम् इति ।
गुरुः शिष्यम् अध्याप्य स्वीयं कर्तव्यजातं सम्म्पन्नमिति विरन्तुम् नार्हति । सः
शिष्यहिताय सततं प्रवृत्तः स्यात् इति ते ब्रुवन्ति । “आचार्यात् पादमादत्ते” इति
वचनानुगुणम् आचार्यः शिष्याय पादमात्रम् अनुग्रहीष्यति चेदलम् इति न मन्तव्यम् ।
अतः भगवत्पादाः कथयन्ति -स एव गुरुः यः बोध्यान् सर्वान् विषयान् सुष्ठु जनानः
शिष्यस्य हितार्थं सततं परिश्राम्यति इति ।
कः शुचिरिह ? यस्य मानसं शुद्धम् ।
वयं लोके बहुत्र अशुचिविषये
अनुभूतवन्तः स्मः । खेदस्य विषयो नाम यावन्तः अशुचिविषये प्रबलं प्रतिपादयन्ति
तेषु अधिकाधिकाः स्वयमशुचयः एव । वस्त्रेण वपुषा वा अशुचयः न स्युः कदाचित् ।
किन्तु वाचा मनसा वा अशुचयः भवन्ति । यतो हि वाचा मनसा च शुचयः अतिविरलतया भवन्ति
लोके । तत्रापि केचन वाचा कापट्येन शुचित्वं प्रदर्शयन्ति । किन्तु पुरतः शुचयः इव प्रतीयमानाः अन्तरङ्गे विपरीता
भवन्ति । अत एव अत्र भगवत्पादाः प्रत्यपीपदन् यत् - कः शुचिरिह ? यस्य मानसं
शुद्धम् इति । “शुचिर्वाक्कायमानसैः” कायेन वाचा मनसा च शुचिः भवेत्
। मनसा शुचिः भवति चेत् अवश्यं वाचा वपुषा वस्त्रेण च शुचिः भवत्येव ।
कः पण्डितो ? विवेकी…. ॥४॥ ।
भगवत्पादाः कथयन्ति – विवेकी एव पण्डितः इति । पण्डा
अस्य अस्ति इति पण्डितः । पण्डा इत्युक्ते आत्मविषयकं ज्ञानम् । नित्यानित्ययोः
सत्यानृतयोः ज्ञानाज्ञानयोः भेदज्ञानं यस्य अस्ति स एव पण्डितः । वैदुष्येन
पण्डितः न भवति । वैदुष्येन विद्वान् भवति । सर्वोऽपि विद्वान् विवेकी भवति इति
नास्ति । नित्यानित्ययोः भेदज्ञानं, सत्यानृतयोः वा भेदज्ञानं नाम किम् ? येन
भेदज्ञानेन विवेकी इति प्रकीर्त्या पण्डितः इति व्यवह्रियते ।
ब्रह्म सत्यं जगन्मिथ्या जीवो ब्रह्मैव नापरः इति
वेदान्तदिण्डिमः । ब्रह्म तु स्यान्नाम सत्यम् । किन्तु अयं पुरतः परिदृश्यमानः
सत्यत्वेन अनुभूयमानः प्रपञ्चः मिथ्या इत्युच्यते कथम् ? इति बहूनां सन्देहः ।
आचार्यभगवत्पादाः कथयन्ति असत्यम् इत्युक्ते सर्वथा अविद्यमानं तत्वं नास्ति ।
असत्यं मिथ्या इत्युच्यते । मिथ्या नाम सदसद्भिन्नं तत्त्वम् इति प्राथमिकं
मिथ्यात्वलक्षणम् वर्तते । सत् इत्युक्ते त्रिकालाबाध्यं तत्त्वम् । भूतभविष्यद्वर्तमानेषु
कालेषु यत् तत्त्वं स्वस्वरूपेणैव तिष्ठति तत् सत् इत्युच्यते । ब्रह्म सत्पदार्थः
अस्ति । तत् ब्रह्म त्रिषु अपि कालेषु न व्यभिचरति । प्रपञ्चः सत्यत्वेन
वर्तमानकाले प्रतीयते चेदपि भूतकाले सदा आसीद् इति वक्तुं न शक्यते । यतो ह अयं
प्रपञ्चः सृष्टः अस्ति । सृष्टेः प्राक् अयं प्रपञ्चः अनेन रूपेण नासीत् । भविष्यत्काले
अनेनैवरूपेण स्थास्यति इति निश्चयो नास्ति ।यतो हि नित्यं परिवर्तनशीलोऽयं
प्रपञ्चः । अपि च कदाचित् अस्य प्रपञ्चस्य प्रलयः भविष्यति । अतः अयं प्रपञ्चः
सत्पदार्थो न । यत् तत्वं त्रिषु अपि
कालेषु अविद्यमानं भवति तत् असत् इत्युच्यते, यथा शशविषाणम्, अथवा खपुष्पम् ।
किन्तु अयं प्रपञ्चः वर्तनामे सत्यत्वेन अनुभूयते । अतः खपुष्पवत् असत् अपि नास्ति
ब्रह्म इव त्रिकालाबाध्यं सत् अपि नास्ति । इत्युक्ते सदस्द्भिन्नम् अस्ति । लोकाः
तावत् मिथ्या इत्युक्ते असत् इति मन्यन्ते । वस्तुतः मिथ्या इत्यस्य अभिप्रायः
असत् इति नास्ति, प्रत्युत सदसद्भिन्नम् इत्यभिप्रायः ।
इत्थं विद्यमानं सत्यानृतयोः भेदं यः जानाति सः
विवेकी इत्युच्यते । तच्च भेदज्ञानं वाचा ज्ञातं चेत् विवेकः इति नोच्यते
शास्त्रज्ञैः । अनुभवेन सदसद्विवेकः यः भवति स एव विवेकः इत्युच्यते । यतो हि वाक्
ब्रह्मस्वरूपं ज्ञापयितुम् असमर्था अस्ति, “यतो वाचो निवर्तन्ते अप्राप्य मनसा सह”
इति श्रुतेः । तथापि लोके सत्यानृतयोः
भेदज्ञानमिव युक्तायुक्त-उचतानुचतादिभेदज्ञानमपि विवेक इति व्यवह्रियते । अनया
दृष्ट्या पण्डितः इत्युक्ते उचितानुचितादिभेदज्ञानवान् विवेकी इति मन्तव्यम् ।
को वैरी ? यस्त्वनुद्योगः ॥६॥
अलसः सन् यः अकर्मण्यस्तिष्ठति सः समाजस्य शत्रुः
भवति । यतः बाह्यः शत्रुः कस्मिन्नपि कालविशेषे एव हानिं जनयति । किन्तु अनुद्योगी
नित्यम् हानिं जनयति । अतः “कुर्वन्नेवेह
कर्माणि जिजीविषेच्छतं समाः” इत्युपनिषद्वाक्यवत् कार्यं कुर्वन्नेव जीवितुम्
इच्छेत् मानवः । लोके अधीतविद्याः सर्वेऽपि स्वयमुद्योगिनः न भवन्ति । कश्चन उद्योगं दद्यात् तदैव
प्रवृत्तिः जयते । अत एव सर्वकारः व्यावसायिकीं शिक्षां पर्यकल्पयत् येन अध्ययनानुक्षणं
लोकाः उद्योगिनः सञ्जायेरन् ।
किं जाड्यम् ? पाठतोऽप्यनभ्यासः ॥१०॥
पठनात्परं अभ्यासः कर्तव्यः, अधीतस्य ज्ञानस्य
व्यवहारे उपयोगः इत्यपि अभ्यास इत्यस्य अभिप्रायः अस्ति । तत्र आलस्यं न स्यात् ।
अत एव वेदाः उपदिशन्ति – “स्वाध्यायान्मा प्रमदः” इति, आचार्यभगवत्पादाः च “वेदो
नित्यमधीयताम्, तदुदितं कर्म स्वनुष्ठीयताम्” इत्युपदिदिशुः । अद्यत्वे स्वाध्यायः
तदुदितकर्मानुष्ठानं अस्तां तावत्, नित्यकर्म सन्ध्यावन्दनमपि कष्टाय कल्पते ।
युवानस्तु “सन्ध्यावन्दनमाचरन्ति विभुधाः .....” इत्युक्त्वा उत्तरार्धे एव
निलीनमानसाः भवन्ति । “आलस्यं हि मनुष्याणां शरीरस्थो महान्
रिपुः” इति सुभाषितकाराः वदन्ति ।
कोऽनर्थफलो ? मानः,
अत्र मानः
इत्युक्ते दुरभिमान इत्यर्थः । अहङ्कार इत्यर्थः । दम्भदर्पादयः दुरभिमानस्य
परिणामाः सन्ति । दुरभिमानः अनर्थम् दुष्परिणामं जनयति । आत्मनः विषये
अयथार्थप्रत्ययः अथवा यथार्थादधिकः प्रत्ययः दुरभिमानः इत्युच्यते । दुरभिमानी स्वसामर्थ्यादधिकं मानं वाञ्छति ।
तदलाभे क्रुध्यति । क्रोधात् किं भवतीति भगवद्गीतायां इत्थम् उक्तम् -
क्रोधाद्भवति सम्मोहः.... इति । “कामः क्रोधः लोभः च नरकस्य द्वारम् इत्युक्त्वा “तस्मादेतत्त्रयं त्यजेत्” इति भगवद्गीता
अस्मान् उपदिशति । अपि च
“अहङ्कारं
बलं दर्पं कामं क्रोधं च संश्रिताः ।
मामात्मपरदेहेषु
प्रद्विषन्तोऽभ्यसूयकाः ॥
तानहं
द्विषतः क्रूरान् संसारेषु नराधमान् ।
क्षिपाम्यजस्रमशुभान्
आसुरीष्वेव योनिषु ॥ इत्येवं रूपेण गीता मानादीनां अनर्थफलं विवृणोति ।
का सुखदा ? साधुजनमैत्री ।
का सुखदा ?
इति पृच्छामः चेत् एते युवानः सर्वे लोकान्तरं प्रविशन्ति । भगवत्पादाः कथयन्ति –
साधुजनमैत्री एव सुखदा इति । “सतां सद्भिः सङ्गः कथमपि
हि पुण्येन भवति” “सतां हि दर्शनं पुण्यं तीर्थभूताश्च
सज्जनाः।
कालेन फलते तीर्थम् सद्यः
सज्जनसङ्गतिः॥“ इति सुभाषितकारैः प्रोक्तं भगवत्पादैः सुष्ठु अनूदितम् ।
का प्रेयसी विधेया ? करुणा दीनेषु सज्जने मैत्री ॥ १६ ॥
का प्रेयसी
विधेया ? वदन्तु …… ।
शङ्करभगवत्पादाः ब्रुवन्ति – दीनेषु करुणा, सज्जनमैत्री च प्रेयसी विधेया । भगवान्
अस्मभ्यं किं वा प्रयच्छति ? धनिकानां समीपे एव पुनः पुनः धनं गच्छति । वयं
दरिद्राः दरिद्रा एव वर्तामहे इति केषाञ्चित् रोदनं लोके वयं श्रुणुमः । ते
निर्धनाः दीनाः भवन्ति अथवा विपदि विद्यमानाः, अन्येषां साहाय्यं अपेक्षमाणाः
दीनाः भवन्ति । एतेषां दीनानां विषये सबलाः करुणां प्रदर्शयेयुः । इत्युक्ते तेषां
साहाय्यं कुर्युः । तच्च साहाय्यं इष्ट्वा/प्रेम्णा कर्तव्यम् । एषा दीनानां साहाय्यार्थं अपेक्षिता करुणा
अस्माकं प्रेयसी इव स्यात् दत्तचित्ता ।
एवमेव
सज्जने मैत्री अस्माकं प्रेयसी भवेत् इति भगवत्पादा कथयन्ति । यतो हि सङ्गदोषः मानवान् दानवान्
करोति । सज्जनमैत्री नरं नारायणं करोति । अतः सज्जनमैत्री प्रेयसी विधेया, यथा
काव्यानि कान्तासंहिततया मानवेन रामादिवत्प्रवर्तितव्यमिति उपदिशन्ति तथा
सज्जनसङ्गः मानवं सत्पथे नयति ।
क्व स्थातव्यं ? न्याय्ये पथि दृष्टादृष्टलाभाढ्ये ॥२०॥
न्यायमार्गे स्थातव्यम् इति तु सर्वैरपि ज्ञायते ।
किन्तु दृष्टादृष्टलाभाढ्ये इति अत्र विशेषः । इहलोके वयं वनितावित्तादि दृष्टं फलं प्राप्तुं न्यायमार्गे वर्तेमहि एव । परलोके अपि
अदृष्टफलं प्राप्तुं न्यायमार्गः अनुसर्तव्यः । यतो हि इहलोके परेषाम् अहितकारकं
चेदपि स्वानुकूलं चेत् तन्मार्गं अनुसरामः । किन्तु अदृष्टफलप्राप्तिः तु
स्वकार्यसाधनवेलायां परेषा अहितं यत् जातं भवति तत्फलेन सहैव भवति । अतः अस्माकं दॄष्ट्या
न्यायमार्गे वयं स्मः चेदपि परेषां यत्र हानिर्न भवति तादृशमार्गे स्थातव्यम् ।
“न्यय्यात् पथः प्रविचलन्ति पदं न धीराः ॥“
कोऽलङ्कारः ? शीलम्, किं वाचां मण्डनम् ? सत्यम् ॥२२॥
शीलम् इत्युक्ते चरित्रम् । चरित्रम् एव वृत्तम् । एतच्चरित्रं मनुष्यम्
अलङ्कारयुक्तं करोति । तद्विहीनः अनलङ्कृतः
इव इत्येव न मन्तव्यम् । सः चरित्रहीनः अस्ति ।
-
पापोऽयं कृष्णरामेत्यभिलपति निजं गूहितुं
दुश्चरित्रम् ॥4॥ नारायणीयं दशक 92 - कर्ममिश्रभक्तिः
ऐश्वर्यस्य विभूषणं सुजनता शौर्यस्य वाक्संयमो, ज्ञानस्योपशम: श्रुतस्य विनयो वित्तस्य पात्रे व्यय:
। अक्रोधस्तपस: क्षमा प्रभवितुर्धर्मस्य निर्व्याजता, सर्वेषामपि सर्वकारणमिदं शीलं परं
भूषणम् ॥
कः पूज्यो विद्वद्भिः ? स्वभावतः सर्वदा विनीतो यः ॥२६॥
अत्र शङ्कराचार्याः इत्थं नावदन् यत् विद्वान्
सर्वत्र पूज्यते इति, प्रत्युत विद्वद्भिः कः पूज्यते इति । स्वभावतः यः विनीतः स एव विद्वद्भिः पूज्यते इति
। किञ्च यः विनीत इव कालानुगुणं अभिनीते/परिवर्तते सः न अभिप्रेतार्थः । बहवो हि
तादृशाः एव लोके दृश्यन्ते । येषाः स्वभाव एव विनीतत्वम् अस्ति स एव विद्वद्भिः
पूज्यते इत्यर्थः ।
कः कुलकमलदिनेशः ? सति गुणविभवेऽपि यो नम्रः ।
कः समग्रस्य वंशस्य प्रकाशने कारणीभूतः भवति कमलस्य सूर्य इव ? बहवो हि स्वजीवने बहु
किमपि साधयन्ति येन तदीयः वंशः कीर्तिमान् भवति इति वयं कदाचित् चिन्तयेम । किन्तु
तथा नास्ति । गुणनिधिः चेदपि यः नम्रः विनयी भवति स एव वस्तुतः
वंशस्य यशः वर्धयति । एतद्विरुद्धगुणाः भगवद्गीतायाम् उक्ताः दम्भो
दर्पोऽभिमानश्च...इति पद्ये । एते दम्भादयः नम्रतायाः विरुद्धगुणाः । एते
आसुरीगुणाः इति गीतायाम् उक्तम् । दम्भादीनां आश्रयस्थानम् वैदुष्यादिकम् अस्ति । दम्भादयः
दुर्गुणाः न सन्ति इति मन्यामहे , केवलं सद्गुणाः एव सन्ति चेति । तथापि नम्रता नास्ति
चेत् तदीयः वंशः न प्रकाशते । अतः सत्यपि सद्गुणविभवे य नम्रः भवति
सः वंशस्य कीर्तिं वर्धयति इति शङ्करभगवत्पादाः न्यरूपयन् ।
कं न स्पृशति विपत्तिः ? प्रवृद्धवचनानुवर्तिनं दान्तम् ॥२८॥
विपत्तिं को वा इच्छति ? किन्तु बहवः वृद्धवचनं
तिरस्कुर्वन्ति । वृद्धाः वस्तुतः शरीरेण दुर्बलाः स्युः नाम । किन्तु तेषाम्
अनुभवाः नूनं यूनाम् अननुभविनां कार्ये जनिष्यमाणां विपत्तिं निवारयन्ति । ये
अत्यन्तम् अनुभविनः ते प्रवृद्धाः । तेषां वचनम् अनुसरामः चेत् निश्चयेन विपत्तयः
न स्पृशन्ति इति भगवत्पादाः कथयन्ति ।
कस्मै स्पृहयति कमला ? त्वनलसचित्ताय नीतिवृत्ताय ।॥२९॥
कमला इत्युक्ते लक्ष्मीः इत्यर्थः । सा कमिच्छति ? यः आलस्यविहीनः अस्ति,
इत्युक्ते यः सक्रियः यश्च नीतिमार्गे चलति तमिच्छति इत्यर्थः । अत एव सुभाषितकारः
वदति –
लक्ष्मीः समाविशतु गच्छतु वा यथेष्टम्
अद्यैव वा मरणमस्तु युगान्तरे वा
न्याय्यात् पथः प्रविचलन्ति पदं न धीराः ॥ इति ।
कः परिहार्यो देशः ? पिशुनयुतो लुब्धभूपश्च ॥ ३०॥
परेषां क्लेशदं कुर्यान्न पैशुन्यं प्रभोः प्रियम् ।
पैशुन्येन गतौ राहोश्चन्द्रार्कौ
भक्षणीयताम् ॥ ३० ॥ काव्यमालाम् उक्तम् ।
महाभारते –
आक्रोशं परिवादं च पैशुन्यं च विवर्जयेत् ॥ इत्युक्तम् ।
को हि न वाच्यः सुधिया ? परदोषश्चानृतं तद्वत् ॥३५॥
मनुष्यस्य प्रायः अयं सामान्यः गुणः यत् आत्मप्रशंशा,
परदोषस्य व्यक्तीकरणं
चेति । वस्तुतः एतद्विपरीतं कर्तव्यम् । अतः तस्य अनुवर्तिकार्यत्वेन केचन आत्मनि
दोषेषु सत्स्वपि परोपदेशम् कुर्वाणाः दृश्यन्ते लोके । सुभाषितकारः वदति -
परोपदेशवेलायां शिष्टाः सर्वे भवन्ति वै ।
विस्मरन्तीह शिष्टत्वं स्वकार्ये समुपस्थिते ॥
किं नु बलम् ? यद्धैर्यं, को मृत्युः ? यदवधानरहितत्त्वम्
॥४०॥
लोङ्गेवालायुद्धे
अस्माकं पक्षे मेजर कुलदीपसिंह चान्दपुरी इत्यस्य निकटे केवलं ११८ संख्याकाः सैनिकाः
आसन् । किन्तु पाकिस्तानस्य द्विसहस्रं सैनिकानां संहतिं पराजेतुम् प्राभवत् किमर्थम्
?
१९७१ तमे वर्षे भारतपाकिस्थानयोः युद्धे जगतः सर्वेऽपि
देशाः पाकिस्थानस्य पक्षे आसन् रशियादेशं विहाय । अमेरिकादेशस्य रणभयङ्करी युद्धनौका
गङ्गासागरम् उपसृता आसीत् । पाकिस्तानस्य निकटे अमेरिकादेशेन प्रदत्तानि अत्याधुनिकानि
अशीतिसङ्ख्याकानि एफ़्.१६ युद्धविमानानि आसन्
। तथापि भारतस्य सैन्येन ९३००० पाकिस्तानीयाः सैनिकाः शरणीकृताः ।
शिवाजिमहाराजस्य, गुरुगोविन्दसिंहस्य, राणाप्रतापसिंहस्य,
राणासांगस्य, हरिसिंहनलवा इत्यस्य रणजीतसिंहस्य, ललितादित्यस्य, राजराजचोळस्य, बालाजीबाजीरावस्य,
वासुदेवबलवन्तफडके वीरसावर्करस्य, चन्द्रशेखराजादस्य, भगतसिंहस्य, रामप्रसादबिस्मिलस्य,
परमवीरस्य रामरघोबाराणे इत्यस्य, सोमनाथशर्मणः, सैतानसिंहस्य, बात्रविक्रमस्य, योगेन्द्रसिंहयादवस्य,
देशस्य सुरक्षायै प्रवृत्तानां अगणितवीरपुरुषाणां च असीमपराक्रमः तदीयधैर्यस्य परिणामतः एव प्रादर्शि इति पार्थक्येन वक्तव्यं
नास्ति ।
उपसंहारः
सन्दर्भग्रन्थाः
1. ब्रह्मसूत्रशाङकरभाष्यम्
2. भगवद्गीता
3. नीतिशतकम्
4. सुभाषितरत्नभाण्डागारः
5. ईशावास्योपनिषद्
6. छान्दोग्योपनिषत्
Thursday, February 26, 2026
ಒಂದು ರೋಚಕ ಕಥೆ
ಹುಟ್ಟು ಗುಣ ಘಟ್ಟ ಹತ್ತಿದ್ರೂ ಬಿಡೋದಿಲ್ಲ, ನಾಯಿ ಬಾಲ ಡೊಂಕು, ನಾಯೀನ ಪಲ್ಲಕೀಲಿ ಕೂರ್ಸಿದ್ರೆ ಹೇಲ್ ಕಂಡ್ರೆ ಹಾರದೆ ಇರುತ್ತದೆಯೇ ? ಅಂತ ಕೆಲವು ಗಾದೆ ಗಳು ಇವೆ.
೨೦೨೧ ನೆ ಇಸವಿಯ ಎಪ್ರಿಲ್ ತಿಂಗಳಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಪರಿಸರದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳೆಲ್ಲ ಒಟ್ಟಾಗಿ ನಮ್ಮ ಪರಿಸರದ ಆಗಿನ ನಿರ್ದೇಶಕರಾದ ಸುಬ್ರಾಯಭಟ್ಟರ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ
ಸ್ಟ್ರೈಕ್ ಮಾಡುವಾಗ ಕೊನೆ ಘಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಸುಬ್ರಾಯಭಟ್ಟರಿಂದ ಪ್ರೆರಿತರಾದ ಪೋಲೀಸಿನವರ ಆಘಾತಕಾರಿ
ಮಾತುಗಳಿಂದ ಉದ್ರಿಕ್ತಗೊಂಡು ಎರಡು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಲೈಂಗಿಕ ಕಿರುಕುಳ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ಭಾಗ್ಯಶ್ರೀ ಜಾನಾ ಎಂಬ ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದ ಹುಡುಗಿ ಲಿಖಿತವಾಗಿ
ವಿ,ಸಿ.ಯವರಿಗೆ ಕಂಪ್ಲೆಂಟ್ ಕೊಟ್ಟು ಫೋನ್ ನಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡಿದ್ಮೇಲೆ ನಿರ್ದೇಶಕ ಸ್ಥಾನದಿಂದ ಉಚ್ಛಾಟಿಸಲ್ಪಟ್ಟ
ಬಳಿಕ -
ಈಗ ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ತಿಂಗಳಿನಿಂದ ಪುನಃ ವಾಮಮಾರ್ಗದಿಂದ ನಿರ್ದೆಶಕಸ್ಥಾನವನ್ನು ಗಿಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡ
ಸುಬ್ರಾಯ ಭಟ್ಟರು ಏನೂ ಬದಲಾಗಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಹಲವಾರು ಪುರಾವೆಗಳು ದೊರೆಯುತ್ತಿವೆ.
ಅದರಲ್ಲಿ ಒಂದು ನಿನ್ನೆ ನಾನು ರವೀಶರ ಹತ್ರ ಫೋನ್ ಮಾಡುವಾಗ ಸಿಕ್ಕ ಮಾಹಿತಿ.
ಸ್ವತಃ ಸುಬ್ರಾಯಭಟ್ಟರೇ ಅವರ ಮನೆಯವರ ಮುಖಾಂತರ Outlook ನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಫೇಕ್ ಐ.ಡಿ. ಕ್ರಿಯೇಟ್ ಮಾಡಿದ್ರು. ಅದೂ ಅವ್ರ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ. ಶಾಸ್ತ್ರಿ
ತೃತೀಯವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿರುವ ಶಾರದಾ ಎನ್ ರಾವ್ ಎಂಬ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿಯ ಹೆಸರಲ್ಲಿ. ನಂತರ ಆ ಫೇಕ್
ಐ.ಡಿ. ಇಂದ ಒಂದು ಮೇಲ್ ಈ ಕ್ಯಾಂಪಸ್ ನ ಡೈರೆಕ್ಟರ್ ಐ.ಡಿ ಗೆ ಶಾರದಾ ಎನ್. ರಾವ್ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಒಂದು
ಕಂಪ್ಲೆಂಟ್ ಕಳಿಸಿದರು. ಅದು ಯಾರ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ
? ನಮ್ಮ ಕ್ಯಾಂಪಸ್ ನಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಸಕ್ರಿಯರಾಗಿ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ರವೀಶರ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ.
ಅದೂ ಲೈಂಗಿಕ ಕಿರುಕುಳ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ ಅಂತ.
ಈ ವಿಷಯವನ್ನು ರವೀಶರನ್ನು ಕರೆಸಿ ಅವರಿಗೆ ಹೇಳಲಾಯಿತು. ಆ ಬಳಿಕ ಸಮಾಧಾನ ಹೇಳಲಾಯಿತು “ಎನೂ
ಚಿಂತೆ ಮಾಡ್ಬೇಕಾದದ್ದಿಲ್ಲ. ನಾನು ಅವಳನ್ನು ಕರೆದು ವಿಚಾರಿಸ್ತೇನೆ, ಅವಳ ತಂದೆಯವರ ಹತ್ರನೂ ಮಾತಾಡ್ತೇನೆ”
ನಂತರ ಹೀಗೆ ಹೇಳಲಾಯಿತು – “ನಾನು ಅವರನ್ನು ಕರೆದು ವಿಚಾರಿಸಿದೆ. ಆ ಮೇಲ್ ಅವಳು ಕಳಹಸಿದ್ದಲ್ಲವಂತೆ.
ಅದು ಯಾರೊ ಫೇಕ್ ಐ.ಡಿ. ಕ್ರಿಯೇಟ್ ಮಾಡಿ ಹೀಗೆ ಮೇಲ್ ಮಾಡಿದ್ದಿರಬಹುದಂತೆ. ಅವರೇ (ಡಾ. ನರಸಿಂಹ ರಾವ್)
ಲಿಖಿತವಾಗಿ ಒಂದು ಪತ್ರ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಹಾಗಾಗಿ ನೀವೇನೂ ಚಿಂತೆ ಮಾಡ್ಬೇಕಾದದ್ದಿಲ್ಲ.”
ರವೀಶರು ಆ ಮೇಲ್ ಮತ್ತು ನಂತರ ಡಾ. ನರಸಿಂಹ ರಾವ್ ಕೊಟ್ಟರು ಎಂದು ಹೇಳಿದ ಪತ್ರದ ಪ್ರತಿಯನ್ನು
ಕೇಳಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡರು. ಬಳಿಕ ರವೀಶರು ಒಂದು ಮಾತು ಹೆಳಿದ್ರು – “ನನಗೆ ಸೈಬರ್ ಸ್ಪೆಶಲಿಷ್ಟಗಳ ಪರಿಚಯ
ಇದೆ. ಯಾತಕ್ಕೂ ನಾನು ಒಂದು ಬಾರಿ ಅವರ ಹತ್ರ ವಿಚಾರಿಸ್ತೇನೆ”
“ಯಾ.. ಯಾ.. ಯಾಕೆ ? ಹಾಗೇನೂ ಮಾಡಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ನಾನು ಎಲ್ಲ ವಿಚಾರಿಸಿ ಆಗಿದೆ. ಇನ್ನೇನೂ
ಸಮಸ್ಯೆ ಇಲ್ಲ. ನೀವೇನೂ ಹಾಗೆ ಮಾಡ್ಬೇಡಿ. ಆ ಫೇಕ್ ಮೇಲ್ ಐ.ಡಿ. ಒಂದು ವಾರದ ನಂತರ ಸ್ವತಃ ಡಿಲೀಟ್
ಆಗಿ ಹೋಗುತ್ತದೆ.” ಇತಿ ಸುಬ್ರಾಯ(ಯಾಃ) ಉವಾಚ(ಊಚುಃ).
ಹಾಗಾದ್ರೆ ಡಾಕ್ಟ್ರು ಕೊಟ್ಟ ಆ ಪತ್ರದಲ್ಲಿ ಎನಿದೆ ?
ಮೊದಲಿನ ಪ್ಯಾರಾದಲ್ಲಿ ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಆ ಫೇಕ್ ಐ.ಡಿ ನಮ್ಮದಲ್ಲ. ನಾವು/ನನ್ನ ಮಗಳು ಆ ಮೇಲ್
ಕಳುಹಿಸಿದ್ದಲ್ಲ .ಇತ್ಯಾದಿ ಇತ್ಯಾದಿ.
ಎರಡನೇ ಪ್ಯಾರಾದಲ್ಲಿ –
ಈ ಸುಬ್ರಾಯ ಭಟ್ಟರು ಬಹಳ ಒಳ್ಳೆಯವರು. ತುಂಬ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಪರಿಸರವನ್ನು ನಡೆಸಬಲ್ಲರು ಇತ್ಯಾದಿ
ಇತ್ಯಾದಿ.
ಈಗ ಸಂದೇಹ ಎನಂದ್ರೆ –
ಸುಬ್ರಾಯ ಭಟ್ಟರು ಶಾರದಾಳನ್ನು ಅಥವಾ ಅವಳ ತಂದೆಯನ್ನು ವಿಚಾರಿಸಿದ್ದು ಯಾವಾಗ. ?
ಲೈಂಗಿಕ ಕಿರುಕುಳದ ವಿಷಯವಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಸಮಿತಿಯ(Woman’s Welfare Committee…) ಮೂಲಕ ಲಿಖಿತ ಪತ್ರದ ಮೂಲಕ ಡಾಕ್ಟ್ರನ್ನು ಯಾಕೆ ಕರೆಸಲಿಲ್ಲ ?
ಶಾರದಾಳನ್ನು ಒಬ್ಬಳನ್ನೇ ಕರೆದು ವಿಚಾರಿಸಿದರೇ ?
ತಂದೆ ಮಗಳಿಂದ ಸ್ಪಷ್ಟನೆ ಸಿಕ್ಕಿದ ಬಳಿಕ ಡಾಕ್ತ್ರು ಕೊಟ್ರು ಅಂತ ಹೇಳಿದ
ಪತ್ರ ಬರೆದದ್ದು ಯಾರು ?
ಸುಬ್ರಾಯಭಟ್ಟರ ಕುರಿತಾದ ಹೊಗಳಿಕೆಯ ಅಪ್ರಾಸಂಗಿಕ ಮಾತುಗಳು ಪತ್ರದಲ್ಲಿ
ಯಾಕೆ ಇವೆ ?
ಅದನ್ನು ಸುಬ್ರಾಯರೇ ಯಾಕೆ ಬರೆದಿರಬಾರದು ?
ಫೇಕ್ ಐ.ಡಿ ಯನ್ನು ಕ್ರಿಯೇಟ್ ಮಾಡಿ ಅದರಿಂದ ಒಬ್ಬ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಪರಿಶ್ರಮಿ
ಸಮರ್ಪಿತ ಅಧ್ಯಾಪಕನ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ಲೈಂಗಿಕ ಕಿರುಕುಳದ ಪತ್ರವನ್ನು ಬರೆದು, ವಿಚಾರಣೆಯ ನಾಟಕವಾಡಿ,
ಡಾಕ್ತ್ರು ಸ್ಪಷ್ಟೀಕರಣ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ ಅಂತ ಫೇಕ್ ಲೆಟರನ್ನು ಆತ್ಮಪ್ರಶಂಶೆಗಾಗಿ ಬರೆಸಿ ಅದರ ಪ್ರತಿಯನ್ನು
ವಿ.ಸಿ.ಗೆ ಕಳುಹಿದ್ದು ಯಾವ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ?
ಈ ರೀತಿಯಾಗಿಯೇ ಹಿಂದೆ ಯೋಗ ಅಧ್ಯಾಪಕ ರವಿ ಶಾಸ್ತ್ರಿಯ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ
ಕೂಡ ಇದೇ ಸುಬ್ರಾಯರು ಫೇಕ್ ಐ.ಡಿ. ಕ್ರಿಯೇಟ್ ಮಾಡಿ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಕಂಪ್ಲೆಂಟ್ ನ್ನು
ದೈರೆಕ್ಟರ್(ತನಗೇ) ಗೆ ಬರೆಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೂ ಇದೆ.
ಈ ಮನುಷ್ಯ ತನ್ನ ಸೀಟ್ನಲ್ಲಿ ಭದ್ರವಾಗಿ ಉಳಿಯುವುದಕ್ಕೆ, ತನಗಾಗದಿರುವವರನ್ನು
ಮಟ್ಟ ಹಾಕುವುದಕ್ಕೆ ಎಂತಹ ನೀಚ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲೂ ಹೇಸುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬುವುದಕ್ಕೆ ಬೇರೆ ಸಾಕ್ಷಿ ಬೇಕೇ ?
ಇದೇ ರೀತಿ ಮುಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಫೇಕ್ ಈಮೇಲ್ ಐ.ಡಿ.ಗಳ ಪ್ರಯೋಗ ಎಷ್ಟು
ಅಧ್ಯಾಪಕರ ಮೇಲೆ ಆಗುವುದಿದೆಯೋ ದೇವರೆ ಬಲ್ಲ.
ವೀ.ಸಿ ಯವರಿಗೂ ಅದೇನು ಅನಿವಾರ್ಯತೆಯೋ ಗೊತ್ತಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಇಂತಹ ಅಧಮಾಧಮರನ್ನು
ಸೀಟಿನಲ್ಲಿ ಕೂರಿಸಿದರೆ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಗತಿ ಏನಾಗಬೇಕು
? ದೇವರೇ ಗತಿ.