10. हविल्दार अब्दुल हमीदः

 

10. हविल्दार अब्दुल हमीदः

 

अब्दुल हमीदः उत्तरप्रदेशस्य  गाजीपुरमण्डले धामपुर इत्याख्ये ग्रामे  १९३३ तमे इसवीयवर्षे  जुलैमासस्य प्रथमदिनाङ्के  जन्म प्राप्तवान् ।  तस्य पिता मुहम्मद उस्मान् सौचिकः आसीत् । तस्य चत्वारो भ्रातरः , द्वे सहोदर्यौ च आस्ताम् ।

अब्दुल हमीदः १९५४ तमे वर्षे दिसेम्बरमासस्य २७ तमे दिनाङ्के  भारतीयसैन्यस्य Grenediear Regiment इत्याख्ये सेनाङ्गे  नियुक्तः अभवत् ।  सः १९६२ तमे वर्षे  ओक्टोबरमासे  भारतचीनयोः मध्ये प्रवृत्ते युद्धे भागं गॄहीतवान् आसीत् ।

आपरेशम् जिब्राल्टर् इति नाम्ना पाकिस्थानस्य सैन्यशासनेन  भारतस्य आधीन्ये  विद्यमानस्य काश्मीरस्य म्लेच्छान् भारतशासनात् मोचयितुं कृतः विफलः प्रयासः  एव १९६५वर्षस्य  भारतपाकिस्थानयुद्धमस्ति ।

भारतपाकिस्थानयोः युद्धं न केवलं काश्मीरप्रदेशे प्रवृत्तम्, प्रत्युत द्वयोरपि देशयोः समग्रसीमायां प्रवृत्तम् । भारतचीनयोः युद्धे भारतस्य पराजयेन नेहरूमहोदयस्य मरणात्परं साधुस्वभाववतः लालबहादूरशास्त्रिवर्यस्य प्रधानमन्त्रीपदग्रहणेन च आनन्दितः पाकिस्थानदेशः  भारतं  साम्प्रतं दुर्बलमस्ति इति  मन्वानः तदुपरि आक्रमणं कर्तुं प्रयत्तवान् ।  काश्मीरस्य सीमायां त्रिंशत्सहस्रं  पाकिस्थानीयसैनिकान्  काश्मीरस्य ग्रामीणानां वेशभूषैः सीमायाः अन्तः सम्प्रेष्य  आरम्भिकं साफल्यं प्राप्नोत् । तदा सज्जनः शास्त्रिमहोदयः राष्ट्रीयसुरक्षासमितेः(National Defence Committee) उपवेशनं सत्वरं कारयित्वा   निमेषद्वयाभ्यन्तरे निर्णीय आदिशत् यत्  “काश्मीरं स्वायत्तीकर्तुं शत्रुदेशः प्रयतमानः अस्ति चेत् भवन्तः लाहोर्-नगरं आक्रम्य स्वायत्तीकुर्वन्तु” इति । एतादृशेन अचिन्तितेन तार्किकमार्गदर्शनपूर्णेन आदेशेन उत्साहितं भारतीयसैन्यं  4^th Infantry Division इत्यस्मै सेनाङ्गाय तदुत्तरदायित्वं प्रायच्छत् ।  किन्तु तदानीं पाकिस्थानस्य पार्श्वे  भारतापेक्षया अधिकाः शतघ्न्यः(Tanker) आसन् । भारतस्य पार्श्वे तदानीं केवलं ७२० शतघ्न्यः आसन् । पाकिस्थानस्य पार्श्वे ७५६ शतघ्न्यः आसन् ।  ताः अपि नूतनतया निर्मिताः  अमेरिकादेशेन प्रदत्ताः  अधिकसामर्थ्ययुक्ताः  रात्रावपि युद्धं कर्तुं समर्थाः (Fecilitated with Night Vision)  अधिकतन्त्रज्ञानयुक्ताः आसन् ।  तेषां पार्श्वे विद्यमानानि विमानानि अपि अत्यधिकवेगयुक्तानि अत्याधुनिकानि आसन् ।  एतेषु अधिकाधिकानि अमेरिकादेशेन एव प्रदत्तानि आसन् । भारतस्य समीपे तु रशियादेशात् क्रीतानि  प्राचीनानि विमानानि, कानिचन स्वदेशीयानि च  आसन् । किन्तु अस्माकं सैनिकानां मनोबलं समर्पणभावः शौर्यं च अतुल्यम् अप्रतिमं च आसीत् । अतः अस्मिन् युद्धे  भारतेन विजयः प्राप्तः ।  यदि संयुक्तराष्ट्रसङ्घः  युद्धविरामार्थं  आग्रहं न अकरिष्यत् तर्हि अस्माकं सैनिकाः  पाकिस्थानस्य कापट्यं  पूर्णं मर्दयित्वा तस्य जम्बूकप्रवृत्तेः निग्रहम् अकरिष्यन् ।

अब्दुल् हमीदः विरामं स्वीकृत्य स्वगृहं गतवान् आसीत् ।  सैन्येन तस्मै युद्धार्थं Teligram  यदा प्रेषितं तदा सः सत्वरं गृहात् प्रस्थितः । किन्तु प्रस्थानसमये तस्य स्यूतस्य रज्जुः छिन्ना अभवत् । एतत् शुभचिह्नं नास्ति इति मत्वा तस्य पत्नी युद्धार्थं  साम्प्रतं मा गच्छतु इति आग्रहं कर्तुम् उद्युक्ता ।  अब्दुल् हमीदः तत् उपेक्ष्य सैकल्-यानेन प्रस्थितः । तदा तस्य सैकल्-यानस्य शृङ्खला छिन्ना अभवत् ।  सः द्विचक्रिकां तत्रैव परित्यज्य वस्तूनां बन्धं शिरसि आरोप्य  पद्भ्यामेव रेल्-निस्थानं प्रति प्रस्थितवान् । यदा सः रेल्-निस्थानं प्रति आगतः  तदा तस्य रेल्-यानं निर्गतम् आसीत् ।  तदा सर्वेऽपि तस्य सुहृदः  उक्तवन्तः  - “एकस्य अनन्तरम् एकमिव अशुभचिह्नानि एव दृश्यन्ते । अतः भवान् युद्धार्थं मा गच्छतु” इति । किन्तु अब्दुल् हमीदः तन्न श्रुतवान् । तस्य देशभक्तिः असीमा आसीत् । अतः सः उत्तरवर्ति यानं आरुह्य रणक्षेत्रं प्राप्नोत् ।

सेप्ट्म्बरमासस्य सप्तमे दिनाङ्के  4Grenedier इति सेनाङ्गं  मध्यरात्रिकाले खेमकरण इत्याख्यं स्थलं प्राप्नोत् । कसूर्-खेमकरण-सरण्यामेव  वस्तुतः  शतघ्नीनां उपयोगेन  घोरयुद्धं प्रवृत्तमासीत् यत्र हविल्दार् अब्दुल् हमीदः  भागं गृहीतवान् ।

          खेमकरणतः गत्वा चीमा इत्याख्ये ग्रामे रात्रौ सुरक्षागर्तं निर्माय अस्माकं 4Grenedier   सैनिकाः शत्रोः आगमनं प्रतीक्षमाणाः आसन् । क्वचित् Engineering विभागेन  विस्फोटकानामपि निखननं कृतमासीत् ।  तस्मिन् प्रान्ते  व्यापकरूपेण केदारेषु इक्षोः आरोपणां कृतमासीत् । शत्रुभिः अत्यधिकमात्रया  शतघ्नीनाम् उपयोगः क्रियमाणः आसीत् । भारतस्य पार्श्वे आहत्य  पाकिस्थानापेक्षया  अधिकाः शतघ्न्यः न आसन् । अपि च तेषु  काश्चन चीनासीम्नि बङ्गालस्य च सीम्नि पूर्वसुरक्षायै नियोजनाय व्यवस्थीकृता आसन् ।   प्रकृते युद्धक्षेत्रे  भारतस्य पार्श्वे अत्यल्पसंख्याकाः एव शतघ्न्यः  उपयुक्ताः, याश्च पुरातन्यः आसन् । शतघ्नीनां न्यूनताकारणात् जीपयाने संयोजिता RCL भुषुण्डिका उपयुक्ता ।  यथा शतघ्न्यःभूतले मार्गेण विनापि यत्र कुत्रापि गन्तुं प्रभवन्ति तथा जीपयानं गन्तुं न शक्नोति ।  अतः आदावेव शत्रोरागमनमार्गम् ऊहित्वा कुत्रचित् गुप्तरूपेण तस्य तस्य प्रतिष्ठापनं कर्तव्यं भवति स्म । ततः एव लक्ष्यभूतंस्य शत्रोः  समीपम् आगमनपर्यन्तं प्रतीक्ष्य पश्चात् क्षणाभ्यन्तरे  लक्ष्यं केन्द्रीकृत्य प्रहारः कर्तव्यः आसीत् ।  शत्रुः अस्माकं जीपयानं पश्यति चेत्  सत्वरं अनायासेन शतघ्नीम् अपेक्षानुसारं इतस्ततः चालयित्वा  झटिति लक्ष्यं प्रहर्तुमर्हति ।

प्रथमे दिने शतघ्नीनां त्रितयं आगतम् । अब्दुल हमीदः एतादृश्यां विषमपरिस्थितौ दशगजपरिमिते दूरे एकां शतघ्नीं विस्फोटितवान् ।तत् ज्वलन्तीं शतघ्नीं दृष्ट्वा  पृष्ठतः विद्यमानयोः द्वाभ्यां शतघ्नीभ्यां  शत्रवः ततः कूर्दित्वा  पलायनं कृतवन्तः । पुनः ११.३० वादनवेलायां इतोऽपि शतघ्न्यः प्रहारं कुर्वत्यः एव  अग्रे आगताः । तदा पुनः अब्दुल हमीदः  इतस्ततः आत्मरक्षां कुर्वन्नेव उचिते स्थले जीपयानं  नियोजयन् शतघ्नीद्वयं ध्वंसीकृतवान् ।

अनन्तरं सेप्टम्बरमासस्य नवमे दिनाङ्के वैमानिकप्रहारेण सह शतघ्नीनां उपयोगः शत्रुभिः कृतः । तत्र तु बहवो हि अस्माकं सैनिकाः वीरमरणं प्राप्तवन्तः ।